En op de derde dag na de vakantie besloot het universum dat het genoeg was voor Judith Mulder, geboren 9 juli 1966 te Groningen.
Uitval in voeten en onderbenen maakten dat ik het ziekenhuis belde- er overlegd werd, zeer kort gewikt en gewogen met de mededeling dat er niets anders meer restte dan tot het einde mijner dagen Dexa te slikken om een volledige dwarslaesie hopelijk nog even af te kunnen remmen. (en daarbij tegelijkertijd de constante zenuwpijnen in o.m. rug,ribben en buik te verminderen).
In de dagen erna vielen tranen, een meer dan uitvoerig gesprek met de huisarts over o.a. euthanasie, regelde ik een hoog/laag bed, rolstoel, rollator, looprek, wc-verhoger met armsteunen , alarmknop, aanvullend openbaar vervoer en werd ik aangemeld bij de thuiszorg. Antoon restylde de woonkamer zodat het bed er in paste.
’s Avonds op de bank vanuit een totaal ander perspectief, keken we de laatste aflevering van een serie op Netflix.
Na hun succesvolle miljoenen geldroof liepen de overvallers vol vertrouwen hun nieuwe leven tegemoet.
Nooit gedacht dat ik zo jaloers kon zijn bij het zien van een dergelijke scène.
Het is tijd om (nog even) mijn leven te leven.
Lieve mensen: LEEF!
De wachtkamer 