Het lijkt erop alsof de herfst wordt overgeslagen;het is maar bar koud buiten.
Op weg naar een kankercongres in Kopenhagen zit het vliegtuig zo vol dat ik het daar benauwd van krijg.
Ik druk en ik druk zo goed en zo kwaad als het kan al mijn ‘wat-als en wat-zal en moet-ik-doen ‘gedachtes opzij.
Het slechte bericht dat de oncoloog mij vanochtend bracht, maakt dat míjn winter in elk geval al is begonnen.
De wachtkamer 