Onwerkelijke werkelijkheid

Broer komt langs.
We praten en praten en nu de rugpijn weg is, besef ik steeds meer wat er afgelopen dinsdag gezegd is.
We lopen door de stad en het Vondelpark, maar het lijkt net of ik in een decor loop waar ik niet bij hoor. Ik sta stil en de rest heeft accuut zijn betekenis verloren.
Het anders zo lekkere eten bij Bojo, smaakt me niet.
Wanneer Antoon ’s avonds uit zijn werk komt, eet hij gedachteloos een AH salade.
Daarna kunnen we alleen nog maar huilen.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Leven. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s