Dag 4 in paradiso. Strakblauwe lucht.Zon,zee. Lekker eten.
‘Dolce far niente’ in Golfo di Napoli.
Moe zijn, pijn hebben ondanks de Dexa en andere pijnstilling. Niks gaat of is meer vanzelfsprekend.
Ontbijten: moe, pijn. Uurtje in de auto: pijn, moe. 50 meter lopen:moe, pijn. Uurtje liggen:moe. Omdraaien in bed:pijn.
Vorige week vrijdag begonnen bekende helse pijnaanvallen op nieuwe onbekende plekken.
Tussendoor belde ik met de oncoloog en vroeg of hij toevallig de uitslag van de ct scan al had van afgelopen dinsdag.Die had hij.
‘Het is niet best.Het zit nu echt overal.’
34 graden in de schaduw. Er klinken kinderstemmen. Zeebries vermengd met geuren van zonnebrandcrème, broodjes tonijn- de strandverkoper die roept dat het nu tijd is om biscotti te kopen… het kabbelende water.
Dinsdag 10 juli j.l..was het 6 jaar na de diagnose waarvan het laatste half jaar met genadeloze achteruitgang.
Nog 4 dagen te goed in paradiso.
Napels heb ik in ieder geval gezien.
De wachtkamer 